Beste vriendin, my ass

Mijn beste vriendin, ik zal haar hier Amanda noemen, heeft een ontzettend vervelende gewoonte. Als ik met haar aan het appen ben, kiest ze altijd heel specifiek waar ze wél op reageert en welke onderwerpen ze compleeeeeet negeert. Dat negeren gebeurt ook bij onderwerpen waarvan ik denk... je hebt geen reden om hier zo raar over te doen, wat is je probleem?! We zijn al meer dan 20 jaar vriendinnen, ik ken haar beter dan wie ook en andersom hetzelfde.

Als ik haar bijv over mijn kat schreef, hoe superlief hij weer was en zo, met een foto erbij of een kort filmpje, dan kreeg ik nul respons. Specifiek elke keer weer op DIE berichten. En nee, het is niet zo dat ik er 20 per dag stuurde. Totaal niet, ik weet ook wel wat irritant is en wat niet - en zoals ik al zei: we kennen elkaar door een door. Dit viel echt op. En zo vertoont ze dat gedrag dus vrijwel dagelijks. Amanda is iemand die net zoveel van katten houdt en die er altijd net zo lang over wil praten als ik dus dat is echt niet het probleem... Maar als ik haar dus 3 appjes stuurde over verschillende dingen, negeerde ze er 2 als die over mijn kat gingen. Steevast. Elke keer. En zo heeft ze meer onderwerpen waarvan ik al weet "dit negeert ze, ze gaat weer net doen of ik niks gezegd heb". Ik heb er gewoon geen zin meer in op deze manier. Ik heb echt meer dan de helft van de tijd het idee dat ze me vervelend vindt of dat ze vindt dat ik loop te zeuren of zo, terwijl ze mij net zoveel apps op een dag stuurt over haar eigen dingen. Waar ik dan weer wel trouw op reageer omdat ik geen kutwijf ben MAAR JA. 

Mijn obsessieve compulsieve stoornis is de laatste tijd weer véél, véél erger aan het worden, en gisteravond stuurde ik haar daar twee apps over. Ik wou het gewoon kwijt want ik zat ermee, dan lijkt het me niks geks om aan je beste vriendin toe te vertrouwen. En wat had ik als antwoord vanochtend? Alleen een paar apps over dat ze nog last heeft van kiespijn en dat ze niet zeker weet of ze gaat spijbelen. Ze negeerde me dus weer HELEMAAL. Ze zei alleen kort iets over een ander berichtje, waarin ik had geschreven over een oud dagboek van mij. Ze doet heel selectief fucking kut.

Psychologisch heb ik het de laatste tijd weer steeds moeilijker en ik had haar een paar dagen geleden verteld dat het niet goed ging en dat ik het beste weer naar een psych kon gaan. Nop, dat heeft ze dus ook 100% genegeerd. Tuurlijk, ik praat wel tegen de fucking muur hoor, hartstikke leuk!

Nu dit al jaaaaaaaaaaaaren zo gaat ben ik er steeds meer klaar mee. Ik heb het al ZO. VAAK. van me afgezet en ik ben al even vaak weer doorgegaan alsof ze niks had gedaan, maar dit is belachelijk. We zijn al meer dan 20 jaar beste vriendinnen, kan ze godverdomme niet even doen alsof mijn bestaan haar enigszins BOEIT?? Vandaag heb ik haar gewoon niks meer gestuurd, want ik zie er het nut gewoon niet van in. Als ze toch alleen over zichzelf wil praten...

Vroeger mailden we meerdere keren per dag met elkaar. Alle willekeurige gedachten stuurden we over en weer. Daar ben ik dus ook mee opgehouden omdat zij na een tijdje nooit meer op de mijne reageerde. Ze stuurde zelf wel weer een nieuw berichtje maar nooit een reply op de mijne. Had ik een uur aan een komische mail gewerkt met allemaal plaatjes, kreeg ik niet eens een reactie. JA OK. Dan niet??!! En dan vindt ze het raar dat ze steeds minder vrienden heeft en dat na 10 jaar haar grote vriendengroep steeds kleiner, kleiner en kleiner wordt. Wát een raadsel.

Get you through the night

Het is zo duidelijk dat mijn vriend geen fuck om me geeft en dat hij eigenlijk van me af wil. Hij maakte weer de hele tijd hatelijke opmerkingen en keek op zo'n walgende manier naar me.

Ik zou een willekeurige trein willen nemen en zo ver mogelijk hier vandaan willen reizen. Als ik kon verdwijnen zou ik het doen.

Het is de zoveelste keer dat mijn vriend zogenaamd als grapje opmerkt dat ik maar weer bij mijn ouders moet gaan wonen. Ik heb er al zzzzzzzzoooooooooo vaak met hem over gepraat en dan krabbelde hij elke keer terug en wou zogenaamd toch bij me blijven. En om de zoveel maanden herhaalt dit hele gezeik zich. Ik ben er fucking klaar mee. Na 9 jaar is het alleen niet makkelijk om uit elkaar te gaan. Ik heb al vaker op het punt gestaan om het te doen en het was te zwaar. Dus ja dan maar dit kutleven of zo.

I know I let you down

Ik sta al sinds de middelbare school helemaal stil. Ik weet niet wat voor beroep ik nou eigenlijk wil, ik heb alleen hier en daar wat domme ongediplomeerde baantjes waar ik vrijwel niks mee verdien en dat is het... Ik heb geen doel in het leven of zo. Ik heb twee fucking nutteloze diploma's waar ik geeneens een baan mee kan vinden. Want ja, laat mij een HBO opleiding kiezen en ik kies er een waar je geen ene ploert aan hebt natuurlijk. Vier jaar weggegooide tijd en geld. Ik voel me nog steeds een vijftienjarige, ik heb niet zoals mijn leeftijdgenoten een soort van nuttig bestaan. GEEN VOORUITGANG.

Ik kreeg net een vacature voor schoonmaakwerk onder ogen en tsja, daar moet ik dan maar op reageren denk ik?! Het mooie is dat ze me daar waarschijnlijk nog geeneens willen hebben omdat ik "geen ervaring" heb, net zoals bij alle vacatures. Bovenop mijn nutteloze kutdiploma's heb ik namelijk ook nog eens geen bruikbare werkervaring. Ja, ik heb werk, ook altijd gehad, maar je kan het bij geen enkele sollicitatie aanvoeren als voorbeeld. Ik word er zo fucking moedeloos van. 

Ik heb naast mijn baantje dat ik al 6 jaar heb net een nieuwe gevonden, maar dat bevalt me voor geen meter. Ik zit nog in mijn proeftijd en dus zit ik al de hele tijd te piekeren of ik gewoon zal bellen om te zeggen dat ik niet meer kom. Als ik daar maandag weer 8 uur lang moet zitten word ik gestoord, het is een kutbaan. Ik weeeeeeeeeet het niet.

Same old empty feeling in your heart

Ik begin deze blog omdat het al iets van een jaar niet zo goed met me gaat. Ik denk dat het zal helpen als ik het een beetje van me af kan schrijven hier.

In sociale situaties klap ik vaak helemaal dicht. Vandaag had ik bijvoorbeeld samen met vijf anderen een laatste sollicitatiegesprek en moesten we in een rollenspel oefenen. Toen ik aan de beurt was kreeg ik de bekende blackout, viel ik stil, en wist ik gewoon niet meer wat ik moest zeggen. Ik deed het sowieso de hele dag minder goed dan de rest, maakte debiele opmerkingen en bij alle vragen die we kregen gaf ik als enige het verkeerde antwoord. Waarom ik dan alsnog ben aangenomen is me een raaaaaadsel.

Ik heb een paar maanden regelmatig gesprekken gehad met een psycholoog, omdat ik een eetstoornis heb (NAO, maar tegenwoordig zou ik misschien onder BED vallen).Tijdens die gesprekken ben ik gediagnosticeerd met een sociale fobie. Eerst twijfelde ik nog over het kip/ei verhaal - wat zou oorzaak zijn en wat gevolg? Nu weet ik 100% zeker dat mijn eetproblemen het gevolg zijn van mijn sociale fobie. 

Ik ga altijd uit van het slechtste. Mensen mogen me niet, mijn vriend geeft niks om me, mijn ouders zijn teleurgesteld in me, mijn vrienden vinden me schijtirritant. Iemand zei bijv iets op een toontje dat ik niet thuis kon brengen, of verwijdert me van facebook terwijl ik dacht dat ze me aardig vonden. Het is nooit zo dat mensen me op het eerste gezicht niet mogen, dat gebeurt altijd pas als ze me beter leren kennen. Dat betekent dus dat het echt aan MIJ ligt, aan mijn persoonlijkheid. Ik heb al zó vaak meegemaakt dat ik "goede vrienden" met iemand was, en dat die vriendschap uit het niets ophield. Reacties op apps worden van hun kant opeens kortaf, of blijven helemaal uit.

Vroeger begreep ik nooit hoe het kon dat er mensen bestonden die dood wilden of mensen die depressief waren, mensen die zelfmoord pleegden. Ik was altijd vreselijk bang voor de dood en alles wat ermee te maken had. Tegenwoordig denk ik er dagelijks aan en denk ik net zo vaak "ik wil dood". Nee, dat betekent niet dat ik mezelf van kant ga maken. Ik weet dat er mensen zijn die om me geven, zoals mijn ouders, en ik zou hen nooit zoiets aandoen. Het gaat puur om de gedachte aan het dood-zijn zelf. Eigenlijk wil ik gewoon ophouden te bestaan, en niet zozeer dood. Het is goed dat er zoiets als internet bestaat want ik lees oa op tumblr dat er veel mensen zijn met dezelfde gedachten. Ik ben nog net niet zover dat ik in de waan leef dat mijn dood mijn ouders en een klein groepje andere mensen niks zou boeien.

Soms worden die wanhopige gedachten zo sterk dat het net voelt of ik op het punt sta te ontploffen. Ik hou alles altijd binnen en ik praat er met niemand over, dat kan niet gezond zijn. Als ik het erover probeer te hebben met mijn vriend snapt hij er helemaal niks van. Ik heb wel eens verteld aan hem dat ik het idee heb dat niemand om mij geeft, dat het niemand uitmaakt of ik besta, enzovoort. Daar had hij eigenlijk niks zinnigs op te zeggen. Toen ik laatst heel chagrijnig was en hij na een tijdje vroeg WAT er in godsnaam was, en ik "ik ben het leven in het algemeen even zat" antwoordde, zei hij: "Dan ga je toch de intercity halen?! Die stopt hier namelijk niet." Hij zei dat op zo'n heel verslagen, 'lul niet zo'n bullshit'-manier, maar het enige wat ik op zo'n moment hoor is: hij wil dat ik het doe en het kan hem niks schelen. Nogmaals... nee, ik zou zoiets niet doen. Ik benadruk dat maar even omdat ik weet dat sommige mensen na het lezen van zoiets zullen proberen me te vinden omdat ze denken dat ik een Springer in Wording ben, maar dat is dus niet nodig. Niet mijn IP gaan uitpluizen of zoiets aub dankuwel.

Goed, dat lucht alvast op. Dan kan ik nu schrijven over de rest van mijn belachelijke en super ongezonde gedachten. Ik heb overgewicht en ik denk er wel eens over na om mezelf uit te hongeren zodat ik heel snel en opvallend mager word, want dat zou betekenen dat ik aandacht krijg en dat mensen zich zorgen over me maken. Dus eigenlijk... verlang ik naar een non-verbale, heel dramatische manier om te zeggen: HELP. Ik weet echt niet waarom. 

Het is mij in ieder geval niet ontgaan dat ik ongelooooofelijk veel moeite heb met functioneren als een volwassene. Bij de gedachte dat ik net als iedereen hoor te werken, dat ik allerlei enorme verantwoordelijkheden heb waar ik niet onderuit kan komen, dat ik nog ZOVEEL werk heb liggen waar ik nú, nú, nú aan moet beginnen, word ik compleet panisch. En dat panische maakt dus dat ik mezelf uit wil schakelen. Ik wil "iets" hebben waardoor ik een excuus heb om het niet zo goed te doen als de rest. Tenminste, zoiets is het volgens mij, ik ben er nog niet uit eigenlijk. Waarom heeft een mens dit soort walgelijke, idiote gedachten???! Terwijl ik dit aan het typen ben kan ik alleen maar denken: "Ik ben een uitkeringstrekker in spé, een wannabe." Dat is ook... iets om te ambiëren, blijkbaar.

Zo. Daar laat ik het even bij voor nu. Bij mijn volgende crisis kan je hier opnieuw een dom lulverhaal verwachten, is dat geen fijn vooruitzicht?! Ik merk trouwens wel dat het uittypen werkt en dat ik nu rustig ben geworden.